dP Artwork (Die&Porn)

ผมเริ่ม(ด้วย)คำนี้ก็คงไม่มีอะไรเป็นพิเศษ นอกจากจะพูดถึง "ตึกร้าง"

ตึกร้างหรือที่รกร้าง เป็นที่ที่ไม่(ค่อย)มีใครอาศัยอยู่หรือเดินเข้าไป

มีแต่ความเงียบและความว่างเปล่า แต่ในความว่างเปล่ากลับมีความหวัง

ในช่วงที่น้ำท่วมผมมีโอกาสได้ขึ้นไปตึกร้างตึกนี้ จะบอกว่าเป็นครั้งแรกก็คงไม่ถูก

เพราะผมเคยมาที่นี่เมื่อหลายปีที่แล้ว มันเป็นตึกร้างหลายสิบชั้น(น่าจะ18-20ชั้น)

ต้องยอมรับว่าเมื่อหลายปีก่อน ตึกนี้เป็นที่รกร้างจริงๆมีการพ่นสีบ้าง แต่ก็ประมาณนึงไม่มากมาย

แต่เมื่อช่วงน้ำท่วมที่ผ่านมา ผมรู้สึกเบื่อๆ(จริงๆก็คือเบื่อน้ำท่วม) ก็เลยมีโอกาสได้ขึ้นไปตึกนี้อีกครั้ง

และสิ่งที่ผมต้องประหลาดใจนั้นก็คือ...

......

...

มีการพ่น "Graffiti" ไว้มากมาย มากจนผมคิดว่าจัดเป็นงานแสดงได้เลย

พ่น(เกือบจะ)ทุกที ทุกชั้น มากจนไปถึงชั้นสิบ

ผมเดินดูภาพต่างๆอยู่หลายชั่วโมง จนคิดว่าทำไมไม่มาร่วม(ผลงาน)กับเขาด้วย

ด้วยความว่างบวกกับความเบื่อ และก็บวกกับเท้าที่เป็นแผล(จริงๆน่าจะนอนอยู่เฉยๆแท้ๆ)

ก็เลยพยายามไปงมอุปกรณ์จากบ้านที่ถูกน้ำท่วมมาได้จำนวนนึง

แต่ด้วยเนื้อที่และพื้นที่ไม่ค่อยมีว่าง เพราะถูกพ่นไปจำนวนมากแล้ว

นั้นจึงทำให้ต้องเดินขึ้นไปถึงชั้น 11 จึงจะพอมีพื้นที่ว่าง

จำไม่ได้ว่าผมขึ้นลง-ชึ้นลงตึกนี้ไปทั้งหมดกี่ครั้ง ถึงได้ภาพทั้งหมดนี้มา

ผมต้องยอมรับว่ามัน(อาจจะ)ดูทำลายบ้านเมืองไปนิด(จริงๆก็เยอะ) แต่ผมก็ต้องยอมรับอีกว่า

"มัน(ก็)ต้องยอมทำสิ่งที่ผิดเพื่อแลกในสิ่งที่ชอบ แต่ต้องไม่ทำให้ใครเดือดร้อนมาก(จน)เกินไป"

โดยส่วนตัวผมว่า การพ่นสีตอนที่สนุกที่สุด น่าจะเป็นตอนหาพื้นที่ทำ หาพื้นที่พ่นนะครับ

ตอนทำก็อารมณ์นึง ตอนหาที่ก็อีกอารมณ์นึง มันต่างกันแต่ผมชอบตอนหาที่มากกว่า

เพราะมันต้องดูหลายอย่าง พื้นที่ที่เหมาะสมพร้อมด้วยทางหนีที่ไล่ ฮาๆ

..........

ก็จบลงเรียบร้อยครับกับบันทึกช่วงน้ำท่วมของผม

เป็นช่วงเวลาที่มีครบทุกช่วงอารมณ์จริงๆครับ ขึ้นสุดลงสุดทุกอารมณ์

แอบหวังว่าคงไม่ต้องมาเขียนแบบนี้อีกในปีหน้านะครับ

เมื่อครั้งก่อนเกิดเหตุผิดพลาด ก็เลยนำรูปมาลงได้ไม่หมด

ครั้งนี้เลยเอามาลงต่อให้หมด ดูยาวๆกันไปเลยทีเดียว

สมุดเล่มนี้ พอหมดช่วงน้ำท่วมก็เป็นอันหยุดวาดไป

เพราะเหุตผลที่อยากให้มันเป็นสมุดที่คอยเตือนใจว่า

"ความรู้สึกช่วงเวลานั้นมันเป็นยังไง"

และก็ยังอยากให้มันเป็น

........

"สมุดติดตัวสุดเจ็บ"

ตลอดไป!!