dP Artwork (Die&Porn)

 สวัสดี คงรู้จักผมกันบ้างแล้วใช่ไหม

ผม Mr. Fuse จะมาดูแลบล็อกนี้ชั่วคราวหรืออาจจะนานกว่านั้น

จากที่ได้ดูความเป็นมาของบล็อกนี้ตั้งแต่เริ่มก็รู้สึกว่า

เป็นบล็อกที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ ยิ่งช่วงหลังยิ่งแปลก

โหดๆอยู่ดีๆก็มีการ์ตูนหวานมาแจมซะงั้น

เห็นแล้วเซ็งเป็ด แต่ไม่เป็นไรทุกอย่างมีทางแก้เสมอ

แต่ก่อนจะทำการแก้ไขบล็อกนี้ มันต้องมีอุปกรณ์

อุปกรณ์ของผมหาได้ไม่ยาก แต่บางครั้งก็ไม่ง่าย

อุปกรณ์ของผมชอบทำน้ำหวานหกใส่ตัวผมประจำ

ครั้งนี้ก็เหมือนกันหกเต็มเสื้อผมหมดเลย

หลังจากได้อุปกรณ์มาครบแล้ว ผมก็มักจะทำการทดลองเล็กๆกับอุปกรณ์ของผม

ผมมักจะมีความสุขทุกครั้ง ที่เห็นอุปกรณ์ของผมเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม

เช่นครั้งนี้

ผมอยากให้อุปกรณ์ของผมมีตาเยอะๆ

ผมเคยนั่งคือเล่นๆว่า ถ้าเรามีตาเยอะกว่าสองตาละ มันจะเป็นยังไง

เช่น มันจะกระพริบพร้อมกันไหม เราจะควบคุมมันได้ดีไหม

ด้วยข้อสงสัยพวกนี้ จึงเกิดการทดลองนี้ขึ้น

ผมก็รู้สึกพอใจกับการทดลองนี้นะ แม้ว่าผมจะแอบอิจฉาเล็กๆ

ที่อิจฉาก็คงเป็นเพราะว่า

มันมีตาเยอะขนาดนี้ก็คงสามารถมองเห็นตัวเองได้

โดยที่ไม่ต้องมองตัวเองผ่านกระจก หรือให้ใครมามองตัวเราแทนตัวเราเอง

มันก็คงรู้ว่าตัวเองเป็นยังไงและต้องการอะไรให้ตัวมันเอง

รู้ใจ รู้กาย ด้วยตัวมันเอง

แต่ที่แน่ๆ ผมรู้ว่ามันคงไม่ต้องการกระจกไปอีกพักใหญ่ๆเลย 

หลังจากโดนคำสบประมาณหลอกหลอนมาได้ซักพัก

ผมก็คิดว่าอะไรๆจะดีขึ้นถ้าได้หยุดพักบ้าง

แต่......

ทำไมมันไม่เห็นดีขึ้นเลย?

........ 

แต่ไม่เป็นไรผมยังไหวอยู่

ผมเลยคิดอะไรได้มาอย่างนึง

เห็นทีวีบ้านเราทำกันเกือบทุกรายการ

นั้นก็คือเปิดโหวต

โหวตว่าท่านผู้ชมชอบภาพไหน

ระหว่าง

1. จากคอมทั้งหมด 

หรือ

2. จากมือทั้งหมด

การเขียนโหวตไม่มีค่าใช้จ่ายใดๆทั้งสิ้น

(แต่มีผลกับงานต่อๆไปของผม)

ขอบคุณที่โหวตนะครับ

ปายเป็นเมืองที่น่าอยู่มีธรรมชาติ

ที่อบอวลไปด้วยเมฆหมอก ขุนเขาลำเนาไพร ลำน้ำสายธาร

แต่ไหนไม่มีใครบอกผมเลยว่ามันไปลำบากขนาดนี้

มีแต่บอกว่าระวังอากาศจะหนาว

เราก็อุตสาห์เอาเสื้อกันหนาวไปเต็มที

สรุปไม่ได้มีหนาวเลย

มีแต่มึนตอนขึ้นเขา ทางโค้งเยอะจริงๆ

เกือบได้เอาเสื้อหนาวมาใส่อ้วกแทนแล้ว

มึนๆ หลับๆ อยู่สักพักก็ถึง

ลำบากขนาดไหน แต่ก็ชื่นใจกับธรรมชาติของที่นี้

ไม่แปลกใจว่าทำไมคนถึงไปกันเยอะนัก

แต่ส่วนตัวของผมนะ รู้สึกว่าร้านขายของเยอะจัง

ยิ่งร้านขายโปสการ์ดนี่เยอะสุดๆ

เยอะจนเลือกไม่ไว้ ก็เลยไม่ได้ซื้อมา (ที่จริงซื้อเสื้อหมดแล้ว)

ก็เลยคิดเล่นๆตอนขากลับว่าน่าจะทำเองซะเลย

ไม่ต้องซื้อแถมมีคุณค่าทางใจด้วย ก็เลยทำง่ายๆ

แค่เอาภาพสถานที่ที่ไปมารวมๆกันไว้เป็นอันเสร็จ

ไปเที่ยวที่นี้มีเรื่องให้จดจำเยอะดี

แต่ที่ลืมไม่ได้เลยก็คือ

ความมึน

ก็เลยเกิดภาพประจำทริปนี้ขึ้นมา

 มึน

+

หลับ

=

ปาย

.

.

.

วันฮาโลวีน (อังกฤษ: Halloween) เป็นงานฉลองในคืนวันที่ 31 ตุลาคม ประเทศทางตะวันตกเด็กๆ จะแต่งกายเป็นภูตผีปีศาจพากันชักชวนเพื่อนฝูงออกไปงานฉลอง มีการประดับประดาแสงไฟ และที่สำคัญคือแกะสลักฟักทองเป็นโคมไฟ เรียกว่า Jack-o'-lantern

วันที่ 31 ต.ค. เป็นวันที่ชาว เคลต์ (Celt) ซึ่งเป็นชนพื้นเมืองเผ่าหนึ่งในไอร์แลนด์ ถือกันว่า เป็นวันสิ้นสุดของฤดูร้อน และวันต่อมา คือ วันที่ 1 พ.ย. เป็นวันขึ้นปีใหม่ ซึ่งในวันที่ 31 ต.ค. นี่เองที่ชาวเคลต์เชื่อว่า เป็นวันที่มิติคนตาย และคนเป็นจะถูกเชื่อมโยงเข้าด้วยกัน และวิญญาณของผู้ที่เสียชีวิตในปีที่ผ่านมาจะเที่ยวหาร่างของคนเป็นเพื่อสิงสู่ เพื่อที่จะได้มีชีวิตขึ้นอีกครั้งหนึ่ง เดือดร้อนถึงคนเป็น ต้องหาทุกวิถีทางที่จะไม่ให้วิญญาณมาสิงสู่ร่างตน ชาวเคลต์จึงปิดไฟทุกดวงในบ้าน ให้อากาศหนาวเย็น และไม่เป็นที่พึงปรารถนาของบรรดาผีร้าย นอกจากนี้ยังพยายามแต่งกายให้แปลกประหลาด ปลอมตัวเป็นผีร้าย และส่งเสียงดังอึกทึก เพื่อให้ผีตัวจริงตกใจหนีหายสาบสูญไป

ส่วนตำนานที่เกี่ยวกับฟักทองนั้น เป็นตำนานพื้นบ้านของชาวไอริช ที่กล่าวถึง แจ๊คจอมตืด ซึ่งเป็นนักเล่นกลจอมขี้เมา วันหนึ่งเขาหลอกล่อปีศาจขึ้นไปบนต้นไม้ และเขียนกากบาทไว้ที่โคนต้นไม้ ทำให้ปีศาจลงมาไม่ได้ จากนั้นเขาได้ทำข้อตกลงกับปีศาจ 'ห้ามนำสิ่งไม่ดีมาหลอกล่อเขาอีก' แล้วเขาจะปล่อยปีศาจลงจากต้นไม้ เมื่อแจ็คตายลง เขาปฏิเสธที่จะขึ้นสวรรค์ ขณะเดียวกันปฏิเสธที่จะลงนรก ปีศาจจึงให้ถ่านที่กำลังคุแก่เขา เพื่อเอาไว้ปัดเป่าความหนาวเย็นท่ามกลางความมืดมิด และแจ็คได้นำถ่านนี้ใส่ไว้ในหัวผักกาดเทอนิพที่ถูกเจาะให้กลวง เพื่อให้ไฟลุกโชติช่วงได้นานขึ้น ชาวไอริชจึงแกะสลักหัวผักกาดเทอนิพ และใส่ไฟในด้านใน อันเป็นอีกสัญลักษณ์ของวันฮาโลวีน เพื่อระลึกถึง 'การหยุดยั้งความชั่ว' Trick or Treat เพื่อส่งผลบุญให้กับญาติผู้ล่วงลับ และพิธีทางศาสนาเพื่อทำบุญวันปีใหม่ แต่เมื่อมีการฉลองฮาโลวีนในสหรัฐอเมริกา ชาวอเมริกาพบว่า ฟักทองหาง่ายกว่าหัวผักกาดมาก จึงเปลี่ยนมาใช้ฟักทองแทน หัวผักกาดจึงกลายเป็นฟักทองด้วยเหตุผลฉะนี้ 

แต่ผมมีความเชื่อส่วนตัวว่า วันฮาโลวีนเป็นวันที่ทำให้ผมนึกถึงความตาย

เป็นวันที่สิ่งที่เรากลัวที่สุดเข้ามาอยู่ใกล้ตัวเรามากที่สุด

เหมือนมันจะมาเตือนความจำเราว่าความตายยังรอเราอยู่เสมอ 

แต่สุดท้ายก็เป็นเรื่องเดียวที่เราหนียังไงก็หนีไม่พ้น